A-Z A
B
C
D
E
F
G
H
I
J
K
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
V
W
X
Z
?
#

EXIT
kiosk
mode



i n   B e l g i u m

     zijn banken wel schuldeisers?
(© 2001 J. Peeters)

  

    
    (zoeken op deze pagina)

naar pagina-top Lernout en Hauspie: zijn banken wel échte schuldeisers?

  

Inleiding
Voor de overname van Dictaphone (en van Dragon) in 2000 zocht -en vond- Lernout en Hauspie kapitaal: banken werd bereid gevonden de nodige fondsen voor een financiering van méér dan 500 miljoen dollar ter beschikking te stellen. Hiervoor diende een aandelenpakket, waarvan de toenmalige beurswaarde waarschijnlijk tenminste gelijk zou zijn aan het gevraagde bedrag, als borg aan de banken te worden overgemaakt. Na de gebruikelijke formaliteiten verplichtte L&H zich ertoe kapitaal en intresten volgens de overeengekomen modaliteiten te betalen. Ook de uitstaande schulden van Dictaphone (425 miljoen dollar) werden mee overgenomen en gefinancierd op een termijn van zes maanden: in totaal kon L&H voor 20 miljard frank bij een Belgisch bankenconsortium opnemen. Deze informatie mag als bekend worden verondersteld, en is terug te vinden in het werk "Opkomst en val van Lernout en Hauspie" van Bruno Huygebaert, die de details van het L&H-avontuur heeft te boek gesteld (Op. cit. p. 25). Tot zover lijkt alles normaal, althans gebruikelijk.

Een doordachte procedure
Banken zijn over het algemeen goed ingelicht omtrent de risico-waarde van hoog technologische aandelen, waarvan eerder reeds was gebleken dat verwacht mocht worden dat deze aandelen frequenter onderhevig zijn aan hogere koersstijgingen of -dalingen. Het ligt dan ook voor de hand om te veronderstellen dat in de overeenkomst tussen de banken en L&H werd bedongen dat aandelen, eventueel ontvangen als borg voor aangevraagde financieringen, na afloop van de lening, ofwel als hun werkelijke alsdan actuele waarde zouden worden geretourneerd, ofwel als ten hoogste de beursgenoteerde waarde van het ogenblik waarop de lening werd aangegaan. Op die manier dekt de bank zich uiteraard in tegen onvoorziene waardeverminderingen tengevolge van een mogelijke daling van de aandelen op de beurs op langere termijn. En een eventuele meerwaarde komt volledig ten goede van de financieringsinstelling... Een dergelijke overeenkomst zal voorzien in de mogelijkheid de als borg ontvangen aandelen aan het publiek, de Belgische belegger in de eerste plaats, oftewel: de eigen klanten van de bank, verder te verkopen. Dit levert de bankinstellingen een extra garantie op: het risico van een mogelijke koersdaling wordt afgewenteld op de koper, en het bedrag van de lening waarvoor aandelen in borg werden gegeven wordt feitelijk bijeengebracht door dezelfde (kleine?) beleggers.

Een perfect strategisch financieel plan... voor de banken
Doet een financiële instelling in dat geval iets anders dan gewoon risicoaandelen verkopen aan particuliere klanten, en het daardoor verkregen bedrag als 'lening' verder geven aan L&H? Zo zou de bank meteen ook de status van 'bevoorrechte schuldeiser' verwerven, ingeval L&H zijn verplichtingen niet zou kunnen voldoen, en de boeken zou (let wel: zou) neerleggen. Het moge duidelijk zijn, dat, door de aangehaalde procedure van 'doorverkopen van risico-papieren' de banken 'in the end' zelf geen enkele frank méér dienden te investeren dan waarvoor ze zich d.m.v. aandelen hadden ingedekt. Een gemakkelijke procedure om intrest te ontvangen op gelden die dan eigenlijk afkomstig zijn van de particuliere belegger, en waarbij die laatste meteen ook met het volledige risico daarvoor wordt opgezadeld.

Financiële spitstechnologie
Het 'worst case scenario' voor de belegger blijkt dan ineens een 'best case scenario' te worden voor de banken
: bij faillissement is L&H niet alleen de ontleende kapitalen nog verschuldigd aan de banken, maar daarbovenop ook nog de volledige intrestbedragen. En die denkpiste wordt nu niet doorgetrokken: de financiers zelf hebben verder geen enkele wettelijke verplichting (meer) tegenover hun klanten-beleggers... De rol van financiële instellingen als tussenpersonen bij het ten gelde maken van L&H-aandelen mag daarom worden gezien als een ethisch even ontoelaatbare procedure als de voorheen wel meer toegepaste 'back to back loan', waarbij een particulier of een bedrijf niet officieel (en dikwijls zwart) geld of aandelen aan de bank in consignatie geeft, om dan een gelijk groot bedrag officiëel weer te ontlenen, waardoor soms ook fiscale voordelen konden worden verwezenlijkt, zonder enig risico voor de financieringsinstellingen : zij ontlenen in feite immers alleen maar geld dat zij onofficiëel van dezelfde leningnemer hebben ontvangen - alleen komen in het geval L&H die gelden de facto niet van de ontlener/borgsteller. Deze procedure van back to back loan is ondertussen -terecht- wettelijk verboden in België.

En de gedupeerde belegger?
Des te meer is het tenminste verwonderlijk te noemen dat met nog grotere bedragen afkomstig van aandelen van dikwijls hoog geprezen new technology bedrijven mogelijk dergelijke, tot op heden waarschijnlijk volkomen legale constructies kunnen worden opgezet. Het is dan ook de hoogste tijd dat de wetgever aan deze ongetwijfeld wettelijk niet voorziene vorm van financiële spitstechnologie paal en perk stelt. Het valt wel op dat, bij mijn weten, tot op vandaag nog geen enkele van de toch talrijke getroffen gedupeerde beleggers de nodige stappen heeft ondernomen of durven ondernemen, om in detail deze procedure(s) na te gaan en zonodig kritisch door te lichten.

Inside informatie...
Let wel: geen enkele informatie in mijn bezit duidt erop dat deze constructie door de banken inderdaad ook werd gebruikt, maar het vermoeden bestaat dat al reeds vanaf het moment van de toekenning van financieringen, de in borg gegeven risicoaandelen niet meer in het bezit waren of zouden blijven van de bank. Alleen al het feit dat de mogelijkheid daartoe bestaat is beangstigend. Of, om het met de woorden te zeggen van Marc Cohodes (short-seller van het Amerikaanse fonds Rocker Partners): "...creëerden de analisten van de banken en beurshuizen bij het publiek alleen maar een hype rond het aandeel om er zelf beter van te worden" (opus cit. p. 47).

Géén schuldeiser?
Mocht een dergelijke of een daarop gelijkende transactie zich inderdaad hebben voorgedaan, dan is het in mijn bescheiden ethische optiek niet mogelijk dat, hoewel uit niets in de wet het tegendeel blijkt, banken of financiële instellingen die alleen maar gelden doorgeven een volledige eigendoms-claim zouden kunnen verwerven voor het totale bedrag aan kapitaal plus intresten. In feite zouden in die optiek de banken dus helemaal geen schuldeisers (kunnen of mogen) zijn van het spraaktechnologisch bedrijf, waardoor de toekomstkansen van dat bedrijf natuurlijk onmiddellijk in een ander en veel positiever daglicht zouden komen te staan.

Wie zal het zeggen?

J. Peeters
010904

PS:
Uiteraard behoudt de auteur zich het recht voor om onmiddellijk zijn mening te herzien, zodra hiertoe ook maar de minste aanleiding bestaat. Bovenstaande informatie is dan ook louter hypothetisch tot op dit moment, en dient ten gronde door bevoegde instanties te worden onderzocht vooraleer hieruit verdere conclusies mogen worden getrokken. Wie méér financiëel-technische of inside-informatie beschikt, mag me te allen tijde mailen...

deze pagina: www.a-z.be/010904bankenLH.html

naar pagina-top interessante links en follow up

010908 Het had helemaal anders kunnen aflopen met LHSP (Financiëel Economische Tijd, dd. zaterdag 8 september 2001)
  

naar pagina-top mail het adres van deze pagina aan een vriend
typ zijn / haar e-mail-adres in:
naar pagina-top terug naar de redactie 

 

© 2001 SiteMaster.be